هر وقت که اتفاقی می افته- یه اتفاق تلخ و ناجور – هر وقت که حسابی توی لک می روم و از ته دل آه می کشم یا از کوره در می روم و داد وبیداد راه می اندازم . مادرم می گوید: ((کم نیار، جلوی خدا آبروریزی نکن، اینها همه اش امتحان است. ))
آن وقت است که واقعا لجم می گیرد و می گویم: (( مگر اینجا هم مدرسه است؟ مگه خانه ی ما جلسه امتحان است؟))
خدایا اصلا نمی فهمم چرا این قدر زندگی پر دردسری داریم چرا نمیشه با آرامش زندگی کرد؟ اصلا این همه امتحان به چه دردی می خورد؟
فکرش را که می کنم می بینم زندگی بدون امتحان چه زندگی قشنگ و بی دلهره ای می شد اما نمی دونم چرا نمی شه؟ ...
از همه بدتر اینکه نمی دونی به چه سوالاتی توی این امتحان است حتی نمی تونی تقلب هم کنی این دیگه خیلی سخته!!.....
ای خدا چقدر زندگی کردن توی این دنیا سخته، آن هم با این همه امتحان...
اما خدایا! کاشکی می شد تغییری در رفتارت بدهی. باور کن اگر امتحان را حذف کنی آدمهایت را خیلی خوشحال می کنی
خدای خوبم می دونم که این ها همه تقصیر خود ما آدمهاست و این هم یکی از همان خصلت هاست که دوست داریم اشتباهات خودمون را به گردن یکی دیگه بندازیم و مثل همیشه دیواری کوتاه تر از تو پیدا نکردیم.
..............
تو هم از امتحان های خدا دلخوری؟ به نظر تو خدا چرا از آدمها امتحان می گیرد؟ دنیای بدون امتحان واقعا چه جور دنیایی است؟
